เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของผมพัง

ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ
โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร นาฬิกาต่างหากที่พินาศ – กระจกร้าว
ผมถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ผมเลิกผูกนาฬิกา

และพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อ-เก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู

ความเคยชินเกิดขึ้น
เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่
เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ
จนเวลาผ่านไปนาน

ผมจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น

เวลาผ่านไป พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย

ผมตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือของผมได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ผมรู้สึกไม่คุ้น

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น

ผมก็ยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม
ผมรู้สึกขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆ ที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง

ผมนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ

ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป
ผมรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้งผมพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ

แต่ในบางครั้งผมกลับรู้สึกพอใจ

กับการได้เดินคนเดียว-เดี่ยว-เดี่ยวในวันว่าง
หรือเป็นความผูกพัน หรือเป็นเพียงความเคยชิน

หัวใจของผมยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก
“คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป” 

หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ผมไม่อยากโกหกตัวเอง
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด
ผมมีคำถามที่ยังคิดไม่ออกกับคำว่า

ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย

บางทีมันอาจจะเป็นการดี
หากผมจะอยู่ห่างๆหรือตัดขาด
เพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น

กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต

อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลบๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก
แต่ไม่นาน….คงจะชิน หรือ อาจจะไม่มีวันชิน